Mijn afwezigheid in tijden van Corona.

Het is al even geleden dat ik nog iets geschreven heb op mijn blog.
De reden hiervoor is heel simpel, dit komt door de Corona en het werkongeval van mijn vriend.

Vlak voor de Corona eind februari heeft mijn wederhelft een werkongeval gehad waardoor ik onze week verlof die daarna volgde op de bank kon doorbrengen.
Hij werd geopereerd aan zijn linker pols en tot vorige week woensdag moest hij in de gips. 13 mei word het terug geopereerd en dan is het nog thuis zitten tot eind juni.

Door de Corona moet ik alleen nog harder werken, ik werk in de distributiesector en dat staat nooit echt stil, of we moesten met zijn allen ineens gaan staken. (heel soms klinkt dit nu wel aanlokkelijk)
De uren en de stress die ik nu presteer zijn niet te vergelijken met mijn uren voor de Corona.
Daar komt nog boven op dat ik wekelijks 2x boodschappen doe voor mijn ouders, ze behoren nu eenmaal bij de risico groep.
De afgelopen weken had ik het vooral moeilijk met de weerspannigheid van sommige klanten en het onbegrip. Op dit moment kun je sommige mensen vergelijken met een 5 jarige die geen snoepje krijgt in de winkel.
Deze stress en frustratie die ik nu ervaar zijn nieuw voor mij en nu zoek ik nog altijd uit hoe ik hier het beste mee omga, zeker als ik op het punt sta om een klant is goed mijn gedacht te zeggen. Als we met zijn alle terug bezig zijn en buiten mogen toch maar even nadenken of yoga niets voor mij is.

De situatie waar ik en ieder van jullie nu inzitten is nog niet zo slecht. Het kan altijd slechter en we leven nu eenmaal in een land waar we heel veel luxe ervaren dit is al een hele geruststelling. Ik ben heel blij dat ik op dit moment niet in een onderontwikkeld land woon.

Toen de Corona juist uitbrak zei iemand tegen mij, er gaat een tijd voor de Corona zijn en een tijd erna. Toen hij dat zei tegen mij dacht ik nog die meent dat toch niet, maar nu moet ik toch toegeven dat ik het neig te geloven.
De gevolgen van de Corona gaan we nog lang voelen en dit gaat een deel van onze economie voor altijd veranderen.

Ik wens jullie heel veel sterkte toe in deze moeilijke tijd en ik hoop dat ieder van jullie gezond blijft.


Reacties

  1. Ja ik herken het hard en veel werken. Werk in de zorg en die 5 jarige herken ik ook helaas. Ik heb met verbazing gekeken hoe mensen met bepaalde situaties omgaan. Ik herken ook wij hebben het niet slecht en hoe kwetsbaar zijn we....ondanks alle dingen om ons heen. Ik hoop dat de tijd hierna ook mensen leert hoe ze met situaties omgaan, dat niet alles zo maar een recht is.........Yoga is inderdaad een fijn ding, maar over nadenken waarom wekt deze persoon die boosheid en frustratie bij je op, dat zegt ook vaak veel over jezelf, het heeft mij geholpen om dit te weten.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Financiële doelen die ik niet behaald heb in 2019.

Optie 2